POLDOX

educatief documentaire platform

» doxreview 2011

Balgevoel

Door: Jody van Diemen

Balgevoel is leuk om naar te kijken. Giechelende meisjes, gefrustreerde trainers, snelle wedstrijdbeelden, zingende toeschouwers en fanatieke ouders langs de kant. Het tempo wordt opgevoerd en je wordt een beetje meegetrokken de wereld van de meisjes in.

Een beetje, want de film lijkt met ieder fragment weer een andere kant op te kunnen gaan, nieuwe beelden, andere t-shirtjes, net weer een ander onderwerp, een andere richting.  Het lijken allemaal aanzetjes van wat los van elkaar goede verhalen voor films kunnen zijn. En dat terwijl als er gekozen was één weg in te slaan er zoveel te vertellen valt. De film heeft heel veel in zich om nog andere films van te maken: over commercieel vrouwenvoetbal bijvoorbeeld, of over de stereotypering binnen het vrouwenvoetbal.

Leuk waren de details: stoere ballenmeisjes maar wel met gelakte nagels. Tuttend in de kleedkamer en sprintend op het veld waar ze de jongens inhalen. En hoewel een eenduidig verhaal mist, brengt het in ieder geval enthousiasme over. Alsof je kijkt naar een  introductie voor films over het vrouwenvoetbal, waaruit nog gekozen kan worden.

» doxreview 2011

Weg roept vragen op

Door: Anna Vossers

Wat maakt een geslaagde Poldoxfilm? Men neme een leuk gecaste Amsterdammer die het hart van de -Amsterdamse- kijker weet te winnen met zijn Mokumse accent, met het liefst een gekke hobby of baan, en daarover gieten we een vleugje nostalgie. Pim, Charisma, Adinda, Thomas en Masja hadden het wel gehad met dat soort odes aan Amsterdam, waarin de ‘vrije stad’ geroemd wordt. Die stad, waar elke burger kan doen waar-ie zin in heeft en iedereen dat prachtig vindt, bestaat die wel, vragen ze zich af. Hun film wijkt volledig af van ander Poldoxwerk. Weg is onconventioneel: je kunt je niet met de hoofdpersoon, Roel de fietskoerier, identificeren, omdat je hem nooit hoort praten. Je vangt wel in stills een glimp op van de andere personages, wier stemmen de prachtige fietsbeelden begeleiden, maar ook van hen heb je in de film geen idee wie ze zijn. Voor sommige kijkers (de juryleden in Crea bijvoorbeeld) werkt dat misschien vervreemdend; ik vind het zelf juist een mooi symbool van hoe Amsterdammers langs elkaar heen leven.

Natuurlijk kun je je afvragen of wat de personages in de film over Amsterdam zeggen, wel altijd hout snijdt. Natuurlijk kun je je afvragen of de combinatie van de beelden van een fietskoerier en hun vragen over vrijheid wel goed bij elkaar passen. Maar binnen de beperkingen van een vak van slechts één semester zijn de filmmakers er perfect in geslaagd een totaal eigen beeld van hun stad te schetsen. Het geratel van de ketting van de racefiets van Roel, zijn schaduw die door het Westerpark, de Jordaan, de Van Baerlestraat schiet… De film ziet er prachtig uit en roept tegelijk vragen op. Ik denk dat dat in dit geval genoeg is: de makers maken geen statement, maar zetten je aan het denken over het bestaande beeld van Mokum. Het storyboard op hun prachtige website laat zien dat over elke scène is nagedacht, de groep heeft niks aan het toeval overgelaten. Documentaire is daarom misschien niet meer het goede woord, maar een mooie film is het zeker geworden. Mijn complimenten!

» doxreview 2011

Weg

Door: Laura Stribos

Weg  is een film die geen antwoorden geeft, maar alleen vragen stelt. Zo simpel als de keuze voor het perspectief van één fietskoerier binnen de film is, zo gelaagd is de film zelf. Hij stelt de vraag wat vrijheid eigenlijk betekent; wat persoonlijk raakt, wat collectief raakt en waar grenzen zijn.  Amsterdam is in hierin meer dan een mooi decor; ze mengt de plaatselijke symboliek innig met de fictie van haar makers. Op deze manier, als in één lange scene zonder een duidelijke verhaallijn en zonder dialogen, toont Weg zijn verhaal. Dit doen de filmmakers in hun eigen prachtige beeldtaal. Boven alles maakt dat van Weg een poëtische film die het verhaal op beelden laat drijven. Op geluid. Op dynamiek. Op gevoel. De film laat surrealisme en werkelijkheid door elkaar lopen. Wie zich erdoor mee laat voeren, gaat van het raadselachtige naar het beklemmende en eindigt in een vredige mooie film. Ook kenmerkt de stijl zich door zijn toepasselijk gebruik van indrukwekkende freeze-frames met daaraan gekoppelde anekdotes die de kijker een blik geven in de psyche van de aangesproken Amsterdammers. De worsteling met ongebondenheid van het individu in de stad is één van de dingen die we in de personages van Weg aantreffen, vooral ingegeven door een spanningsveld rondom vrijheid. Waarom? Is er een tegenspraak in de ervaren vrijheid en het imago dat Amsterdam op dit gebied heeft? Het symbool van vrijheid dat door de fietskoerier wordt neergezet staat in schril contrast met de beklemming die je als kijker bevangt naarmate de fietskoerier zich noodgedwongen in het stadgevoel moet mengen. De worsteling met deze tegenstelling wordt onderstreept door de manier waarop de aangesproken Amsterdammers hun stad zien. Het antwoord ligt volgens Weg in ieder geval niet in de tegen de borst stuitende clichés die de media je graag voorhouden, zoals het gebrek aan integratie van nieuwe culturen. Als een goed dichter geven de filmmakers hun kijkers de ruimte om hierin hun eigen ‘weg’ te vinden.

» doxreview 2011

Balgevoel

Door: Thomas de Graaff

Balgevoel is een film over voetbal meisjes en vrouwen: de amateurs en de profs. De amateurs worden vertolkt door de meisjes C1 van Ter Leede. De profs in de de vrouwen van ADO Den Haag. De eerste helft van de film is een duidelijke opbouw te vinden waarom deze meiden voetballen en hoe ze daar zelf over denken. Het is een prachtig gezicht hoe de keepster van Ter Leede zit te frutselen met haar handen terwijl ze verteld over haar ervaringen met het voetbal en hoe ze de toekomst daarin ziet. Naast het voetballen moeten ze ook nog studeren, in het vrouwen voetbal is te weinig geld om de profs een salaris uit te keren. Dan komt er opeens een onbegrijpelijke omzwaai in de film. Net op het moment dat je als kijker nog naar ervaringen van spelers en trainers aan het kijken bent, komt er een harde house beat door de speakers. Er wordt een grote wedstrijd gespeeld, maar waarom deze belangrijk is is niet duidelijk. Daarna komt er weer een stukje wat wel weer duidelijk is en de twee verschillende teams samenbrengt. De meisjes van Ter Leede worden ballenmeisjes bij een wedstrijd van ADO. Hieraan hadden de filmmakers vast moeten houden. Hieruit kan dan mooi de laatste wedstrijd vloeien. Dat de laatste wedstrijd wel gewonnen wordt maar uiteindelijk niet tot een kampioenschap leidt is misschien wel juist een mooi einde: Leonne die zich toch nog even sterk houd voor de camera.

» doxreview 2011

Balgevoel

Door: Adinda Alvares

Balgevoel is een film over voetbal, waarbij voor de verandering niet mannen, maar vrouwen centraal staan. Door de dromen van jonge voetbalmeisjes te plaatsen tegenover de harde realiteit van een voetbalster die al wel de top behaald heeft, proberen de makers te laten zien dat het leven van een vrouwelijke voetballer niet over rozen gaat.  Dit is redelijk geslaagd, mede door de verschillende thema’s zoals school en geld van beide kanten te belichten. De focus van het verhaal had zich echter nog sterker hierop kunnen richten, maar al met al kwam de boodschap over. Dit en het camera werk, gevarieerd door de verschillende shots in het stadion en op de trainingsvelden, zorgen ervoor dat Balgevoel  een film is, die de moeite waard te noemen valt.

» doxreview 2011

Weg

Door: Lisa van der Velden

Deze korte poëtische documentaire laat een fietser zien in zijn reis door de stad Amsterdam. Of beter gezegd, in zijn reis uít Amsterdam. De stad is druk en er zijn veel hindernissen, maar toch beweegt de fietser zich in het begin erg vrij. Alsof er voor hem geen lichten om voor te stoppen zijn, of toeristen om over te struikelen. Op zijn weg komt hij vervolgens mensen tegen die hun eigen ideeën over vrijheid -en onvrijheid- hebben. De manier waarop de fietser deze mensen ontmoet en hun stemmen zijn gids door de stad worden, is op bijzondere wijze uitgevoerd -door middel van freeze frames van hun silhouetten. Aan mooie beelden en visuals ontbreekt het sowieso niet in Weg. De freezeframes zorgen ervoor dat de kijker geïnteresseerd blijft; zijn tocht is nu een pad geworden, en dit pad gaat ergens naar toe. Wanneer de stemmen van de mensen steeds sneller worden afgespeeld, voel je beklemming. Dat hebben de makers knap gedaan, de kijker begrijpt onmiddellijk dat de fietser ergens anders wil zijn, dat hij wég wil. Het einde van de film is daarom een beetje teleurstellend. De makers lijken te willen overbrengen dat de fietser pas echte vrijheid heeft gevonden als hij de stad uit fiets -op weg naar ruimte en rust- maar dit komt niet over. Het is niet duidelijk waar hij heen gaat, er is geen duidelijke overgang van drukte naar rust. Om een climax te bewerkstelligen, had Weg iets meer mogen durven. De documentaire gaat duidelijk over ‘weg’, de titel is erg goed gekozen. De bestemming lijkt qua sfeer alleen nog te veel op het beginpunt van de reis.

» doxreview 2011

Balgevoel

Door: Hanna Tak

Balgevoel is een film waarin de beleving van het vrouwenvoetbal goed naar voren komt.
De tweedeling van de meisjes van Ter Leede en de dames van Ado werkt goed. De meisjesdromen en de onbekommerde sfeer bij Ter Leede, sluiten mooi aan op de harde werkelijkheid die Leone ons laat zien.
Er zitten een aantal juweeltjes van beelden in de film. De reactie van de coach op de giechelende meisjes en de gelakte nagels om de voetbal waren prachtig.
Ik vond het jammer dat er gekozen is voor de rare witte streep bij de verschijning van de namen. Veel te opvallend. Ook de muziekkeuze vond ik niet echt passen bij de film. Het leid erg af van de inhoud van de film.
Op de website wordt het thema vrouwenvoetbal verbonden aan ideeen over gender en de commercialisering. Het eerste thema komt nog wel aan bod in de film, maar de economische kant van het verhaal wordt nauwelijks belicht. Ik begrijp dat misschien niet mogelijk was, maar het was wel tof geweest als we ook nog iemand konden horen met een verhaal over waarom vrouwen-profvoetbal niet rendabel is.

» doxreview 2011

Weg

Door: Ronald Nijboer

De film Weg had een andere insteek dan alle andere films en de groep had mijns inziens de moeilijkste opdracht op  zich genomen. De bedoeling was om een sfeer over te brengen, een sfeer die zij ervaren bij de stad Amsterdam. Zelf heb ik ervaren hoe moeilijk het is om een bepaalde sfeer over te brengen en daarnaast ook nog iets duidelijk te maken. Ik vind dat het overbrengen van de sfeer echter goed gelukt is.

Het begin komt heel rustig over en je komt langzaam in de film. Vervolgens gaat het soepel over in een steeds drukker wordende stad, wat leidt tot een erg beklemmende sfeer en uiteindelijk een gevoel van complete chaos. Ik vind dat de groep dit erg creatief heeft weergegeven. Creativiteit vond ik sowieso een kenmerk van deze groep, zowel op hun website als tijdens de film, onder andere in de vorm van de stills van geïnterviewde personen. Zelf kreeg ik redelijk goed de bedoeling van de film mee. Dit had alleen wel te maken met het feit dat ik van tevoren al veel wist van de bedoelingen. Ik vind het dan ook moeilijk te beoordelen of de boodschap van vrijheidsbeleving in de stad goed over gekomen is. Ik kan me ook het commentaar voorstellen van de jury dat het vooral een fietstocht door Amsterdam was en dat de diepere laag er niet makkelijk uit te halen was. Toch vind ik dit ook weer niet zo’n groot probleem. Het is een film geworden die je heen en weer sleept tussen een rustig en relaxt naar een beklemmend en chaotisch gevoel. Alle zogenaamde toevalligheden, zoals de moeizaam lopende ketting, lijken bewust gedaan en dat maakt het een film waarbij je goed moet opletten. Gezien de moeilijkheidsgraad van de film denk ik al met al een geslaagd project, maar om echt duidelijk te krijgen wat de film allemaal te bieden heeft is een tweede of derde bezichtiging noodzakelijk.

» doxreview 2011

Balgevoel(igheid)

Door: Stefanie van Aalst

Zweet, ongeschoren oksels, baarden-in-en-op-kelen en algehele ranzigheid gecombineerd met plaknagels, hairextensions, mascara en gehuil. Voetbal en vrouwen, het lijkt een onverenigbare of op zijn minst ongelukkige combinatie. De treurnis van deze tot noch toe mislukte symbiose wordt in ‘balgevoel’ uitdrukkelijk en vakkundig voor het voetlicht gebracht. Mijn verwachting dat het spel op de dames een uitwerking zou hebben die sinds de uitvinding van de anticonceptiepil niet eerder waar te nemen was blijkt onvervuld, daar stemmingswisselingen en agressie in ‘balgevoel’ verworden zijn tot een illusionaire gemene deler.

Wel ziet de kijker hoe lieve ballenmeisjes een lege arena betreden, de balustrade als klimrek gebruiken en hun droom als voetbalvrouw (werkwoordelijk gezien) uitspreken. Daarnaast is ‘balgevoel’ een portret van de ambitieuze Leonne die zich ondanks haar vlijt niet zoals de mannen in een van de club gekregen luxe wagen maar per openbaar vervoer naar de trainingen en wedstrijden begeeft en geen spoor van enige gratie doet vermoeden. Wellicht is een eerdere bevalligheid in de loop der tijd diep onder de zoden van het veld komen te liggen. Al met al een goede keuze als vertegenwoordigster van de sport.

Af en toe wordt de kijker in verwarring gebracht: is ‘balgevoel’ inderdaad een document over de toekomst van Leonne in de voetbalsport? Ja en nee, daar haar weinig optimistische verhaal terecht afgewisseld wordt door interviews met haar jongere zusters die een hoopgevend beeld van het spel zouden moeten vertegenwoordigen maar de misère onbedoeld extra kracht bijzetten door het uiten van hun onvrede over het heersende machisme. De treurnis is compleet als de damesploeg van ADO Den Haag het aflegt tegen dames- FC Twente. Leonne “durft niet verder te kijkûh”; wij wel.

De makers van ‘balgevoel’ zijn er namelijk in geslaagd een film te maken die de lullige lading van het vrouwenvoetbal perfect dekt. Een vermakelijke documentaire waarin een hardnekkig streven naar succes en gelijkwaardigheid van een snel opkomende sport hand in hand optreedt met een even schielijke teloorgang. Een bijzondere prestatie.

» doxreview 2011

Poëtisch fietsen

Door: Jasmina Krso

In de poëtische film ‘Weg’ wordt het reilen en zeilen van de stad Amsterdam geschetst. In de film volgen wij een fietser op zijn reis door de stad. Onderweg wordt een paar keer gestopt om aandacht te schenken aan de mensen die hij tegen komt. Deze voorbijgangers, allen met een verschillende achtergrond en levensverhaal, vertellen dan een kort verhaal over het leven in de stad.

Bij sommige verhalen wordt je interesse gewekt om meer van die achtergronden te weten te komen. Maar ook de fietser heeft een mysterieuze aantrekkingskracht….wie is hij, wat betekent de stad voor hem en wat betekent hij voor de stad? De poëtische stijl van de film is duidelijk te herkennen in het ritme van de film. Dit wordt gekenmerkt door snelle beeldwisselingen en het gebruik van schaduwen.

Tijdens de film zou je eigenlijk  als kijker het gevoel willen hebben dat je bij de fietser achterop zit en zo meegenomen wordt, maar daarvoor duren de scenes net iets te kort. In ieder geval is het een plezierige korte reis door de straten van Amsterdam.

» doxreview 2011

Vruchtbaar Leed

Door: Masja Horn

Vruchtbaar leed is een documentaire die het verhaal vertelt rond de oprichting van een bijzondere plek aan de rand van Amsterdam met Diemen; ‘het landje’. Een stukje niemandsland vol volkstuintjes waar mensen van velerlei komaf een stukje grond cultiveren om exotische groenten te verbouwen, te eten, muziek te maken of een boek te lezen. Voor de oprichtster, Tine Bakker, heeft de plek een extra lading, omdat haar vriendin op deze plek op brute wijze om het leven is gekomen. Zij heeft voor haar vriendin, Rhae Ann, een gedenkplaats tussen het groen gecreëerd.

De filmmakers verbeelden met Vruchtbaar leed hoe Tine Bakker rouwt om haar vriendin, en welke gevolgen dat heeft voor haar omgeving. Tine Bakker weigert ‘het landje’ te laten overwoekeren. Vruchtbaar leed toont een portret van een vrouw die van een moordplek een plek van ontspanning maakt waarin zeer verschillende mensen zichzelf kunnen zijn buiten de stad. Aan deze boodschap wordt aan het begin van de film gerefereerd wanneer Tine Bakker de scherven van de gedenkplaats opruimt. Dit moment is alleen te kort om als kijker te beseffen wat hier gaande is. De eerste helft van de documentaire lijkt daarom een beschrijving van de multiculturele sfeer van ‘het landje’. Ook de trommelmuziek aan het begin van de film draagt hieraan bij. Pas in het tweede deel vertelt Tine Bakker over de dood van haar vriendin Rhae Ann. Vanaf dat moment wordt duidelijk hoe bijzonder haar manier van rouwen is.

De casting is zeer divers. Hieruit valt goed te zien dat het landje een plaats is voor iedereen. Het cameraperspectief tijdens de interviews is laag waardoor de geinterviewden respectvol in beeld worden gebracht. Alleen Tine Bakker loopt tijdens de interviews; zij laat de route door het landje zien die eindigt bij haar gedenksteen voor haar vriendin.

Vruchtbaar leed is een inspirerend verhaal dat smaakt naar meer. Het biedt een integer portret van een bijzondere plek en een bijzonder mens. Het portret is te kort om volledig te zijn, maar roept vragen op over Rhae Ann en de bewoners. Voor een eerste documentaire is het zeker geslaagd.

» doxreview 2011

Weg

Door: Frank Janssen

Weg is een poetische documentaire, met welk genre ik niet heel erg bekend ben. Misschien mede daardoor heb ik de film meerdere keren bekeken, waarbij me steeds meer dingen opvielen, en steeds meer beeld en geluid mij raakten. De eerste keer dat ik Weg bekeek namen de quotes, het gesproken woord, een belangrijk deel van mijn aandacht in. Misschien omdat ik niet echt getraind ben ik het genre, en toch houvast in het gesproken woord zocht. Naarmate ik de film vaker bekeek, vaagden de woorden steeds meer weg, en speelden een ondergeschikte rol in mijn kijken. De thema’s vrijheid en tolerantie hadden mijn aandacht al, en ik kon me volledig overgeven aan beeld en geluid.  Wat mij vanaf het begin al op viel was het camerawerk. Zowel over de beelden vanaf statief gefilmd, als over de beelden vanaf de fiets geschoten is erg goed nagedacht. De afwisseling van het meefietsen met de fietser en het op afstand komen, gecombineerd met stills van de geinterviewden, geven je als kijker het idee letterlijk mee genomen te worden, maar ook vanaf een afstand te reflecteren. Zoals de filmmakers zelf ook toelichtten, is reflectie een belangrijk onderdeel van deze film, wat voor mij ook in het camerwerk naar voren komt.

Weg begint lieflijk, met een mooi shot vanaf de pont, waar de reis begint. De positeve aspecten van het leven in Amsterdam worden mooi verwoord door een verscheidenheid aan Amsterdammers. Het omslagpunt, waarbij de het tollen de fietser letterlijk teveel is het punt in de film dat mij echt raakt. De beklemming is voelbaar, en ik kan begrijpen waarom de fietster ervoor kiest om de stad uit te gaan. De korte quotes die elkaar opvolgen dragen bij aan de sfeer die deze beelden uitdragen. Wellicht had het omslagpunt nog duidelijker benadrukt kunnen worden, met grauwere kleuren, regen misschien zelfs. Het geluid vond ik een genot om naar te luisteren, de ketting die aan het begin not zo soepel loopt, hoor je steeds stroever lopen,. Dit geluid, afgewisseld met de korte quotes, die de schaduw van de ogenschijnlijke vrijheid en vanzelfsprekendheid uit het eerste deel van de film een stem geven,  dwingt de kijker vanuit een andere gemoedstoestand de film af te kijken

Weg is een film die je aan het denken wilt zetten, die je wilt laten nadenken over actuele thema’s als tolerantie, vrijheid en individualiteit. Voor mij heeft Weg dit doel bereikt, deels door het gesproken woord, maar zeker door het beeld en geluid.

Wellicht had het omslagpunt nog duidelijker benadrukt kunnen worden, met grauwere kleuren, regen misschien zelfs. Het geluid vond ik een genot om naar te luisteren, de ketting die aan het begin not zo soepel loopt, hoor je steeds stroever lopen,. Dit geluid, afgewisseld met de korte quotes, die de schaduw van de ogenschijnlijke vrijheid en vanzelfsprekendheid uit het eerste deel van de film een stem geven,  dwingt de kijker vanuit een andere gemoedstoestand de film af te kijken

Weg is een film die je aan het denken wilt zetten, die je wilt laten nadenken over actuele thema’s als tolerantie, vrijheid en individualiteit. Voor mij heeft Weg dit doel bereikt, deels door het gesproken woord, maar zeker door het beeld en geluid.

» doxreview 2011

Weg

Door: Barbara Beek

Weg is een poetische documentaire, met welk genre ik niet heel erg bekend ben. Misschien mede daardoor heb ik de film meerdere keren bekeken, waarbij me steeds meer dingen opvielen, en steeds meer beeld en geluid mij raakten. De eerste keer dat ik Weg bekeek namen de quotes, het gesproken woord, een belangrijk deel van mijn aandacht in. Misschien omdat ik niet echt getraind ben ik het genre, en toch houvast in het gesproken woord zocht. Naarmate ik de film vaker bekeek, vaagden de woorden steeds meer weg, en speelden een ondergeschikte rol in mijn kijken. De thema’s vrijheid en tolerantie hadden mijn aandacht al, en ik kon me volledig overgeven aan beeld en geluid.  Wat mij vanaf het begin al op viel was het camerawerk. Zowel over de beelden vanaf statief gefilmd, als over de beelden vanaf de fiets geschoten is erg goed nagedacht. De afwisseling van het meefietsen met de fietser en het op afstand komen, gecombineerd met stills van de geinterviewden, geven je als kijker het idee letterlijk mee genomen te worden, maar ook vanaf een afstand te reflecteren. Zoals de filmmakers zelf ook toelichtten, is reflectie een belangrijk onderdeel van deze film, wat voor mij ook in het camerwerk naar voren komt.

Weg begint lieflijk, met een mooi shot vanaf de pont, waar de reis begint. De positeve aspecten van het leven in Amsterdam worden mooi verwoord door een verscheidenheid aan Amsterdammers. Het omslagpunt, waarbij de het tollen de fietser letterlijk teveel is het punt in de film dat mij echt raakt. De beklemming is voelbaar, en ik kan begrijpen waarom de fietster ervoor kiest om de stad uit te gaan. De korte quotes die elkaar opvolgen dragen bij aan de sfeer die deze beelden uitdragen.

» doxreview 2011

Vruchtbaar Leed

Door: Dorien Theuns

Een film over een stukje niemandsland in Amsterdam Zuid-Oost. De wilde natuur is er in vijf jaar getemd, maar is de wilde natuur van de mens even goed te temmen? Zoals de titel al aangeeft: een film met twee kanten. Een hoopvolle, positieve en een tragische, negatieve.

Op een bijzonder effectieve manier opgebouwd. De eerste helft van de film word je ondergedompeld in de sfeer van het landje, die je beleeft als gezellig, gemoedelijk. Mensen van allerlei culturen komen er samen en leven er samen. De Mexicaanse boer deelt zijn paprika’s, de Surinaamse dame kookt zoals ‘in de oertijd’ op een hout vuurtje: ‘dan smaakt het heerlijker.’

Dan slaat de sfeer om. De hoofdpersoon vertelt hoe haar vriendin er zes jaar geleden op gruwelijke wijze vermoord is. Iedereen kent het verhaal en mannen laten hun vrouwen er ’s avonds niet meer alleen rondlopen. De vraag is nu: hoe moet je het landje en de mensen bekijken? De akelige verhalen brengen twijfel.

Het leed blijkt vruchtbaar; het rouwproces heeft zich ontvouwd in de ontginning van de overwoekerde grond en het herstel van een mooie plek. Een eerbetoon. ‘Uit iets naars is iets heel positiefs voortgekomen.’

Met bewegend camerawerk dat past bij de omgeving, maar tegelijkertijd niet duizelig maakt en een montagestijl die met sfeerbeelden de nodige rust aan het zware onderwerp geeft, is een mooi eerbetoon aan de positieve plek en het tragische verhaal gevormd. Helaas missen verdere diepgang en uitweiding om het mooie eerbetoon tot uitgangspunt voor een breder thema te maken.

» doxreview 2011

Weg

Door: Floris Koch

Weg is een korte poëtische film waarin het thema ‘Amsterdam als vrije stad’ centraal staat. We zien een fietskoerier die ’s ochtends vroeg aan komt bij de pont naast het centraal station. Vanaf daar racet hij met hoog tempo door de stad heen en fietst langs verschillende mensen die hun visie op vrijheid in Amsterdam vertellen. In eerste instantie lijkt uit de film naar voren te komen dat Amsterdam een vrije tolerante stad is maar langzaam begint het duidelijk te worden dat er ook een keerzijde is. Deze keerzijde wordt uitgedrukt in een klein ongeluk waarbij de koerier van zijn fiets valt. De koerier vervolgt zijn weg maar nu ondersteund door snel gemonteerde fragmenten van anekdotes die al eerder voorbij kwamen in de film. Dit geeft een naargeestig effect met als doel de kijker de indruk te geven dat de vrijheid en anonimiteit van de grote stad wellicht niet zo fijn zijn als zij op eerste gezicht lijken. De film is duurt ongeveer 4 minuten en dat helpt de aandacht van de kijker vast te houden bij het bekijken van de prachtig geschoten beelden. Er is in de film duidelijk veel aandacht besteed aan esthetiek en sfeer hetgeen goed gelukt is. Je krijgt Amsterdam te zien vanuit allerlei posities, zoals vanaf het stuur of vanaf een dak van een gebouw.  Een minpunt is wellicht dat je als kijker niet kennis maakt met de hoofdpersoon van de film, de fietskoerier, waardoor het toch een vrij abstracte film blijft. Dit is jammer omdat dit er misschien voor zorgt dat sommige mensen de boodschap van de film niet zullen begrijpen.